پس از اینکه در ماجرای غدیر خم ، پیامبر امام علی (ع) را وصی و جانشین خود خواند ، عده ای به دشمنی با ایشان پرداختند. سپس بعد از اینکه پیامبر اسلام (ص) رحلت نمود ، شورایی تشکیل شد تا خلافت را از علی بن ابیطالب غصب کند. آنها پس از هجوم وحشیانه شان به خانه حضرت زهرا (س) و امام علی (ع) و سقط کردن محسن جراحات سختی را به حضرت فاطمه زهرا (س) وارد کردند.
غروب آخر ماه شعبان المعظم بود و طلوع ماه نوی رمضان فضای شهر زیبای مدینه را زیباتر میکرد. امیرالمومنین علی (ع) برای ادای نماز مغرب و عشاء به مسجد رفته بود. قنبر شتاب زده میدوید تا این خبر مسرت بخش را به مولایش برساند. فرزندی از بانو امامه متولد شده بود که زیبایی چهره اش همگان را محو خود میکرد.
بعد از ازدواج زینب دختر ارشد پیامبر و ابیالعاص بن ربیع ، دختری به نام امامه و پسری به نام علی از آنها متولد شد که علی در همان دوران کودکی فوت شد. امامه در نگاه پیامبر بسیار محبوب و عزیز بود تا حدی که به هنگام نماز بر پشت پیامبر می نشست و او تا اتمام نمازش امامه را پایین نمیآورد.
سال ۶۱ هجری قمری بود که واقعه عاشورا رخ داد. واقعه ای که هم زیبایی داشت و هم خون. ولی از دل این خون ها اسلامی به جای ماند که نابود نشدنی است. در همان روز هایی که اسلام اوضاع سیاسی خوبی نداشت ؛ به حضرت محمد هلال بن علی (ع) خبر شهادت امام حسین (ع) و یاران با وفایش رسید. حضرت پس از سوگواری با برادرش عون تصمیم به مهاجرت گرفت.
آرام دشت جایی بود که کشاورزان زیادی در آنجا زندگی میکردند. هنگامی که مردی از تبار علوی به آرام دشت رسید ، با مردی به نام بابا یعقوب آشنا شد. مردی که ارث اجدادش به او مهمان نوازی بود. گرچه چهره پیر و میانسالی داشت اما دل جوانش سبب شده بود تا بارها محضر پیامبر اسلام (ص) و امیرالمومنین علی (ع) شرفیاب شود.
حضرت محمد هلال بن علی (ع) پس از هجرت پر فراز و نشیبشان از طائف به ایران ، در شهرستان آران و بیدگل امروزی سکونت یافت. در تمام مدت حضورش در این دیار ، به ارشاد و راهنمایی مردم و عبادت پرداخت. و سبب این حضور گسترده و تاثیرگذار ؛ چیزی نبود جز مهمان نوازی مردم خونگرم این شهرستان و بالاخص بابا یعقوب.
در طی سال هایی که مردم شریف و مهمان نواز شهرستان آران و بیدگل ، خاک حرم این امامزاده عظیم الشان را سرمه چشمانشان کرده اند ، کرامات زیادی را از ایشان دیده اند. کسی که فرزند بلافصل امیرالمومنین علی (ع) باشد ، و برادرش امام حسن (ع) یکی از سفره داران مدینه ، باید هم از سفره کرامت خانواده اش به ما ببخشد.
در طول سال هایی که ما خادمان و بندگان این حضرت از چشمه وجود ایشان بهره مند بودیم و هستیم ؛ چندی از عالمان بزرگ جهان اسلام به این بارگاه ملکوتی آمده اند و تایید کرده اند که امامزاده محمد هلال بن علی بن ابیطالب فرزند بلافصل امیر المومنین است که در شهرستان آران و بیدگل مدفون شده است. مایه مسرت ماست که سخنان آیات عظما را راجع به این حضرت بخوانید و بشنوید.
حضرتشناسی و زندگینامه امامزاده محمد هلال بن علی (ع)
شناخت شخصیت، نسب و سرگذشت امامزادگان بزرگوار از جمله مباحث مهم در تاریخ تشیع و فرهنگ مذهبی ایران است. در این بخش به حضرتشناسی امامزاده محمد هلال بن علی (ع)، بررسی شجرهنامه، ولادت، دوران زندگی و هجرت ایشان به خاک ایران میپردازیم.
نسب شریف و شجرهنامه امامزاده محمد هلال بن علی (ع)
حضرت محمد، مشهور به «هلال بن علی» ، از سادات جلیلالقدر و فرزند بلافصل امام علی علیهالسلام است. مادر گرامی ایشان امامه بنت زینب میباشد.
نسب این امامزاده بزرگوار از سوی مادر نیز به خاندان عصمت و طهارت پیوند میخورد؛ امامه دختر حضرت زینب کبری (س) و ابوالعاص بن ربیع بود. بر همین اساس، نسب محمد هلال از سمت مادری نیز با دو واسطه به پیامبر مکرم اسلام، حضرت محمد مصطفی (ص) ختم میشود که این ویژگی بر عظمت و جایگاه منسوبین به ایشان میافزاید.
علت نامگذاری و ولادت در مدینه
بنا بر روایات تاریخی معتبر، این امامزاده جلیلالقدر در شب اول ماه مبارک رمضان سال ۱۴ هجری قمری در شهر مدینه دیده به جهان گشود. روایت شده است که در هنگام ولادت ایشان، بزرگان خاندان به آسمان نگریستند و چشمشان به هلال ماه مبارک رمضان افتاد؛ به همین مناسبت، ایشان را «هلال» لقب دادند.
هجرت به ایران و فعالیتهای تبلیغی
پس از وقوع واقعهٔ تلخ عاشورا، امامزاده محمد هلال بن علی (ع) جزو نخستین امامزادگانی بود که به سرزمین ایران هجرت کرد. ایشان پس از ورود به ایران، حدود سه سال به تبلیغ دین مبین اسلام، ترویج معارف اهل بیت (ع) و ارشاد مردم منطقه پرداخت و نقش مؤثری در نشر تشیع در مناطق مرکزی ایران ایفا نمود.
وفات و مدفن مطهر
سرانجام این بزرگوار پس از سالها مجاهدت و تبلیغ دینی، در تاریخ ۲۸ رمضان سال ۶۴ هجری قمری درگذشت و پیکر پاک ایشان در منطقهٔ آران و بیدگل (استان اصفهان) به خاک سپرده شد. امروزه بارگاه متبرکهٔ این امامزاده به عنوان یکی از قطبهای مهم زیارتی و فرهنگی کشور شناخته میشود.