یکی بود یکی نبود. زیر گنبد کبود، وسط یک جنگل سرسبز و رویایی، یک کلبه چوبی فسقلی بود که سارا کوچولو تویش زندگی می‌کرد. سارا عاشق جنگل بود؛ عاشق آواز پرنده‌ها و بوی خوش گل‌های وحشی. اما یک مشکل کوچک وجود داشت: سارا اصلاً با شب و تاریکی میانه خوبی نداشت. همین که خورشید خانم می‌رفت پشت کوه‌ها و سایه‌ها روی دیوار اتاق شروع می‌کردند به رقصیدن، دل سارا مثل سیر و سرکه می‌جوشید. پتو را محکم می‌کشید روی سرش و با خودش می‌گفت: «نکنه یه چیزی اون گوشه قایم شده باشه؟» همین فکر و خیال‌ها نمی‌گذاشت سارا شب‌ها راحت بخوابد.