علم آموزی و صبر و ایمان را از پیامبران به ارث برده‌ای و به حقیقت وارث زیبایی‌ها بر گسترهٔ گیتی هستی. قدوم سبز تو سبزینهٔ کوچه باغ‌های زندگی و صفا بخش خاطر پر دغدغهٔ ماست. طپش قلب تو آهنگ خوش هستی و جوشش نشاط در غزل شیوای زندگی است. تو روشنایی بخش تاریکی جان هستی و ظلمت اندیشه را نور می‌بخشی. ‹ «و ما یستوی الاعمی والبصیر؛ و لا الظلمات ولا النور» و هرگز کافر تاریک جان کور اندیش با مومن اندیشمند خوش بینش یکسان نیست و هیچ ظلمت با نور یکسان نخواهد بود. چگونه سپاس گویم مهربانی و لطف تو را که سرشار از عشق و یقین است. چگونه سپاس گویم تأثیر علم آموزی تو را که چراغ روشن هدایت را بر کلبهٔ محقر وجودم فروزان ساخته است. آری در مقابل این همه عظمت و شکوه تو مرا نه توان سپاس است ونه کلام وصف. تنها پروانهٔ جانم بر گرد شمع وجودت، عاشقانه چنین می‌سراید:

معلم کیمیای جسم و جان است …

معلم رهنمای گمرهان است…

شده حک بر فراز قلهٔ عشق …

معلم وارث پیغمبران است

روزتان مبارک