خورشید خانمِ مهربان، وسط آسمان آبی می‌درخشید و با گرمای ملایمش جاده را بوسه می‌زد. باران کوچولو روی صندلی عقب ماشین نشسته بود. او عروسک پشمالویش را محکم در آغوش گرفته بود و آرام برایش لالایی می‌خواند: «لالای لای، بخواب عزیزم…» اما خیلی زود حوصله‌اش سر رفت.