«یک سال است که تقویم‌های ما در لحظه‌ی رفتنِ تو ایستاده‌اند؛

اما تو نرفته‌ای…

تو در تپشِ تکراریِ ثانیه‌ها، در عطرِ پیچیده در ایوانِ خانه،

و در نگاهِ فرزندانت که هر روز در آینه‌، چشم‌های تو را جستجو می‌کنند،

حضوری غایب و بی‌کرانی.

ما در این پادکست، کلمات را نه برای سرودنِ سوگ،

که برای بافتنِ ردایِ خاطراتت بر تنِ لحظه‌هایِ بی تو جمع کرده‌ایم.

اینجا، سکوت‌هایِ بینِ جملات، همان حرف‌هایِ ناگفته‌ای است

که تنها تو می‌شنوی…

تو که رفتی تا بهشت را در آغوش بگیری،

و ما را با میراثِ سنگینِ “یادت” تنها گذاشتی.

این، زمزمه‌یِ خانه‌ای‌ست که هنوز در مدارِ تو می‌چرخد…»